आमची पिढी खरे पाहता तबला सोलो बैठकी ऐकण्याच्या बाबतीत फारशी नशीबवान नाही. अगदीच थोड्याफार मेह्फिली होतात. त्यातल्याही काहीच पुण्यात. तबल्याची जादू, लेह्र्याची नजाकत, चक्रधार हे सगळं कधी प्रत्यक्ष ऐकायला मिळेल कि नाही असे वाटायचे. पण इच्छा प्रामाणिक असल्या, कि त्या पूर्ण होतात हे हरिप्रसाद चौरासिया यांनी एकदा मला सांगितले होते. त्याचीच प्रचीती परवा अलि.
पंडित अनिन्दो चटर्जी यांना कित्येक मान्यवरांना साथ करतांना अनेकदा ऐकले आहे. पुण्यात त्यांच्या एकाल वादनाचा कार्यक्रम आहे हे कळतच पाय तिकडे वळले. मी कमीत कमी १० गावांमध्ये वाढलो आहे. वडलांची फिरतीची नोकरी यास कारणीभूत. हे मला पण प्रामाणिकपणे मान्य करावेसे वाटते कि पुण्यासारखे रसिक कुठे नाहीत. खरच नाहीत. साडे नौ चा कार्यक्रम. तिकीट विक्री रात्री नऊ वाजता सुरु होणार होती. मी प्रतिसादाबद्दल साशंक होतो. पण अर्ध्या तासात सभागृह पूर्ण भरले.
सुरुवातीस अर्धा तास अनींदो चटर्जी यांना काही प्रश्न विचारण्यात आलेत. त्या प्रश्नांच्या उत्तरांमधून त्यांचा विनम्र स्वभाव आणि गुरुजनान्विषयी असणारा आदर लगेच दिसला. एवढा मोठा कलाकार पण श्रोत्यांची परवानगी आहे का अशी विचारणा सुरुवातीस करतो हे बघून खरच सुंदर वाटलं.
त्यांनी सुरुवात केली ती रुपक तालाने. सात मात्रांचा हा ताल खरच मनाला वेद लावतो. पेटीवर हात पडताच दाद उठली. संथ पण अतिशय तेजपूर्ण पद्ध्तीने अनिन्दो जींनी वादन सुरु केले. त्यांचा स्थिर हाथ खरच विशेष आहे, वेगळा आहे. लय वाढू लागली. रचना अधिक अधिक कठीण होत गेल्यात. पण स्थैर्य, स्पष्टता तशीच होती. नंतर पंडितजींनी तीनताल वाजवला. आपल्या एका शिष्याला देखील त्यांनी मंचावर बोलावून तालीम दिली. समता प्रसाद त्याचबरोबर अन्य कितीतरी मान्यवरांच्या रचना त्यांनी सदर केल्यात.
रात्री साडे बारा पर्यंत ही ताल यात्रा सुरु होती. माझी इच्छा खरच पूर्ण झाली. लेहरा, तानपुरा, पेशकार, कायदे, रेले, चक्रधार…..
